Woord van onze Vee Bee

De zomer van 2018 zal in meerdere opzichten de geschiedenisboeken ingaan.
Het was die zomer waar er een sproeiverbod was maar waar we ook leerden wanneer we mogen spreken over een hittegolf. We konden genieten van (soms te) warm weer en van heerlijke avonden op een zomers terras.

 Maar het was ook die zomer waarin Sankt Vith en omstreken gedurende 10 dagen mocht genieten van een mooie groep Alowioboys. Ondanks het veel te warme weer speelden en ravotten we er op los. Als rasechte Rogers (da’s dieje van Dobbit Magazine) bouwden we zelf zwembaden.  10 dagen lang sliepen we in tenten of in frisse lokalen. 10 dagen lang werden jullie zonen aan onze leiders toevertrouwd. En ik moet zeggen: ze hebben dat weer goed gedaan. Als ik de blije (maar toch ook vermoeide) gezichten zag  na het kamp dan weet ik dat het goed is geweest. 

Het is dan ook geen vanzelfsprekendheid om je als 19 of 20 jarige een gans jaar te ontfermen over kinderen. Het merendeel van onze leiders studeert nog  of probeert  de chiro te combineren met voltijds werken.  Het lijkt misschien evident maar dat is het verre van. Hun eigen ouders staan vaak met een vergrootglas te kijken naar alle nevenactiviteiten die zie, buiten hun school om, uitvoeren.  Terecht ook want school of werk blijft immers het belangrijkste wat er is. Ook de ouders van onze leden bekijken de chiro met een kritische blik. Ook niet meer dan terecht. Jullie vertrouwen ons immers jullie kostbaarste bezit. En daar wringt soms wel eens het schoentje. Net zoals iedereen staan ook onze leiders én leden onder enorme druk. De wekelijkse chirodag moet een knaller zijn, liefst nog van 13u30 tot het einde.  Toegegeven, ook ik als VB droom hier van. Marco Borsato zong het zo mooi in zijn liedje ‘de meeste dromen zijn bedrog”. We doen ons uiterste best om iedereen een topnamiddag te bezorgen maar wees niet boos als het ons eens een keertje niet lukt. We zijn allemaal mensen van vlees en bloed die af en toe eens missen. Dat is menselijk zeggen ze wel.

Waarom nu deze lange inleiding? Is het een verborgen vorm van kritiek of in bescherming nemen van onze leiders?? Helemaal niet. Het is gewoon om het nieuwe jaarthema van chiro te duiden.  En, ça va vragen we allemaal wel eens aan iemand. Krijgen we dan wel een eerlijk antwoord?? Durven we te zeggen dat het ons minder gaat? Dat we een minder goed programma hebben opgesteld op de chiro? Dat het ons niet echt gelukt is om kinderen te boeien? De druk die op ieder van ons ligt is onmenselijk. Goede punten op school voor onze kinderen, presteren in de sportclub én ook nog virtuoos een instrument bespelen. Ook wij als ouders ontsnappen er niet aan. Multitasken heet dat dan in een mooie woord. Eigenlijk moet je dit lezen als; opvoeder, coach, echtgenoot, chauffeur, agendabewaker, kok, handige harry, crisismanager en ga zo maar door.

In de Chiro spelen we samen en bouwen we zo aan een warme groepssfeer waar iedereen open mag vertellen wat hij of zij voelt en iedereen zichzelf mag zijn. We zijn er voor elkaar als het even wat minder gaat en we hebben respect voor elkaars kwetsbaarheid. Een knuffel en een luisterend oor kunnen wonderen doen! ‘Ça va?!’ wil een bewustzijn creëren rond zorg dragen voor elkaar. De Chiro is er voor plezier, mopjes en straffe verhalen, maar ook voor een serieus gesprek. Natuurlijk blijven onze leiding jonge vrijwilligers en geen psychologen en hulpverleners. We willen hen wel handvaten aanreiken om door spel openheid te creëren en het gesprek aan te gaan met kinderen en jongeren over hun twijfels en zorgen, zonder dat zij daarom hun problemen moeten oplossen. 

Kurt